Westerplatte


kormoran601WESTERPLATTE. Powstanie półwyspu w 1847 roku było wynikiem długotrwałego zapiaszczenia od strony zachodniego głównego ujścia Wisły (na wysokości obecnej przystani Żeglugi Gdańskiej, przy ul. Sucharskiego, między obecnym nabrzeżem Obrońców Westerplatte a nabrzeżem Mew). Nanoszone przez Wisłę piaski i muły osadzały się w rejonie jej ujścia, tworząc stopniowo w pewnej odległości od linii brzegowej, na zachodzie i wschodzie, płycizny (końcowy etap długotrwałego procesu przedstawiają mapy Zatoki Gdańskiej z lat 70. i 80. XVII wieku), ławice piaskowe, powiększane w wyniku oddziaływania prądów morskich i falowania: Płyta Wschodnia (Ost Plaate) i Płyta Zachodnia (West Plaate). Z biegiem czasu wysepki rozrosły się, nie bez udziału ludzi, którzy umacniali ich brzegi i powiększali ziemią uzyskaną z pogłębiania; umacnianiu ławic sprzyjało również ich intensywne zalesianie. Płyta Wschodnia z biegiem czasu połączyła się ze stałym lądem. Płyta Zachodnia stała się naturalną osłoną dla tworzącej się pomiędzy nią a stałym lądem nowej, zachodniej odnogi uchodzącej do morza Wisły. Płynąca tędy bardzo wolno rzeka nie nanosiła tak dużo osadu, dodatkowym zabezpieczeniem przed zamulaniem było umocnienie jej brzegów i oddzielenie w roku 1686 od głównego nurtu specjalną śluzą. Zabiegi te spowodowały, że wyspa West Plaate, nazwana później Westerplatte, nie tylko nie połączyła się z lądem, ale stała się swego rodzaju falochronem osłaniającym nowy tor wodny prowadzący do portu w Gdańsku (Neufahrwasser). Po pracach hydrotechnicznych w latach 1716–1724 nowy tor wodny był już ostatecznie ukształtowany, a ziemię wydobywaną podczas jego pogłębiania wykorzystywano do powiększenia wyspy Westerplatte.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.